कोशी यात्रा गर्नु भनेको जीवित संस्कृतिको अनुभव गर्नु हो। उचाइमा किरात समुदायका जीवनशैलीदेखि लिएर तल्लो तराईका विविध जातजातिसम्म, यहाँका भाषाहरू, रीतिरिवाज र पाहुनाप्रतिको आदरले तपाईंलाई गहिरो सांस्कृतिक सम्बन्ध महसुस गराउँछ। घर-घरमा सेल रोटी र चिया, वा नाचगानसहितको पर्वमा सरिक हुने मौका यहाँ सामान्यजस्तै हुन्छ।प्रदेशको भूगोलले दक्षिणका उष्णकटिबन्धीय वनदेखि लिएर उत्तरका हिमरेखाको अल्पाइन टुण्ड्रासम्मको वातावरण प्रदान गर्दछ। यहाँ रेड पाण्डा, मस्क डियर, हिमाली भालु र दुर्लभ हिउँ चितुवा समेत पाइन्छन्—यद्यपि ती हेर्न भाग्य र धैर्य चाहिन्छ। मौसमका हिसाबले पनि धेरै फरक पर्छ। वसन्त (मार्च–मे) र शरद (सेप्टेम्बर–नोभेम्बर) ट्रेकिङका लागि सबैभन्दा उपयुक्त छन्। जाडोमा कम भीडभाडका साथै सफा आकाश पाइन्छ भने मनसुनमा हरियाली, फूल र जीवन्तता ल्याउँछ।

प्रदेशमा पुग्न सहज छ—बिराटनगर, भद्रपुर र ताप्लेजुङमा विमानस्थल छन्। त्यहाँबाट बस वा जिपमार्फत् प्रमुख ट्रेलहेडसम्म जान सकिन्छ। स्थानीय अनुमति पत्र (परमिट) चाहिन्छ, जुन पहिल्यैबाट मिलाउनुपर्छ। कञ्चनजंघा सर्किटजस्ता केही मार्गहरूमा विशेष अनुमति र लाइसेन्स प्राप्त गाइड अनिवार्य हुन्छ। गाइड केवल बाटो देखाउने मात्र होइन, उनीहरू क्षेत्र, भाषा र संस्कृति बुझ्ने स्थानीय हुन्छन्—उनीहरू नै तपाईं र त्यो भूगोलबीचको साँस्कृतिक पुल हुन पूर्वाधारहरू स्थानअनुसार फरक हुन्छन्। लोकप्रिय क्षेत्रमा सामान्य लज र टेहाउस पाइन्छ, जहाँ तातो खाना, सरसफाइ र साथी यात्रुसँग कुराकानी गर्ने मौका पाइन्छ। तर दूरदराजमा क्याम्पिङ अनिवार्य हुन्छ, जसमा भान्से र बोक्ने मान्छेहरू पनि समावेश हुन्छन्। त्यस्ता यात्रा केवल पदयात्रा होइन—त्यो साँस्कृतिक अध्ययनको यात्राजस्तै हुन्छ।